Twórczość młodych w Internecie?

Czy młodzi ludzie potrafią pokazać coś twórczego? Czy zarzut, że obecnie młodzież nic nie potrafi, nie uczy się, tylko siedzi przed komputerem, jest słuszny? A może po prostu zmieniły się czasy i zmieniły się zainteresowania? Młodzi ludzie już nie chcą uczyć się wszystkiego i niczego zarazem, tylko obierają konkretną drogę? Fotoblogi. Młodzi artyści, młodzi amatorzy czy po prostu ludzie z zainteresowaniami?

Pozwól dziecku na przejaw twórczości

Czym jest fotoblog chyba wszyscy wiedzą, niemniej jednak przypomnę, że jest to rodzaj bloga; internetowego pamiętnika, którego podstawową treść stanowią zdjęcia. Ostatnie lata to wysyp fotografów amatorów. Wśród nich są młodzi ludzie, którzy w ten sposób postanowili wyrażać siebie. Nie chcą być wsadzeni w żadne ramy. Swoje przejawy twórczości najczęściej publikują właśnie na blogu. Czasami przejaw twórczości fotograficznej idzie w parze z zacięciem dziennikarskim. Wielu jednak zamieszcza tylko fotorealcje. Co ciekawe, mimo swojego młodego wieku całkiem dobre. Jeden z uczniów, mający 13 lat (6 klasa podstawówki) fotografuje, głównie samoloty, ma ogromną wiedzę na ich temat, zdjęcia tę pasję niejako obrazują. Póki co, swoje fotografie chowa do szuflady, marzy o tym, by zostać pilotem, fotografia to tylko jego dodatkowa pasja. W Internecie znaleźć możemy wiele fotoblogów. Jednym z nich jest fotoblog 17-letniej obecnie Agaty, która rozpoczęła jego prowadzenie w wieku 14 lat. Więcej zdjęć nastolatki można znaleźć tutaj. Czytaj resztę wpisu »

, , , , , ,

1 komentarz

Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe nt. „Człowiek – Media – Edukacja”

W dniach 23-24.09. 2011 r. (piątek – sobota) na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie odbędzie się kolejne – 21. – Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe nt. „Człowiek – Media – Edukacja”. 

Pomysłodawcą corocznych spotkań autorytetów naukowych w dziedzinie zarówno mediów, jak  i edukacji jest  prof. Janusz Morbitzer z Katedry Technologii i Mediów Edukacyjnych Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie. Tradycyjnie sympozjum odbędzie się w budynku Wydziału Pedagogicznego, tj. przy ulicy Ingardena 4. Zapraszam serdecznie do wysłuchania autorytetów w dziedzinie pedagogiki, psychologii, edukacji, a także mediów i nowych technologii. Wszystkie referaty będą dostępne również na stronie internetowej. Program konferencji dostępny jest tutaj. Do zobaczenia w piątek!

PS Dla wszystkich zainteresowanych – na stronie internetowej będzie zamieszczony również mój referat pt. „Portale społecznościowe jako narzędzie edukacyjne”, gdzie przytoczyłam wyniki badań z mojej pracy magisterskiej nt. „Edukacyjne aspekty wybranych portali społecznościowych”. Serdecznie zapraszam do lektury.

Dodaj komentarz

Social Media w edukacji, czy to ma sens?

Social Media w edukacji to temat zdecydowanie nowy. Portale społecznościowe od kilku lat podbijają internetowy rynek w Polsce. Mawia się, że jeśli nie ma Cię na Facebooku to nie istniejesz. Powiedzenie stare, zna je każdy, ale co ciekawe bardzo prawdziwe. Zainspirowana popularnością portali społecznościowych wśród młodzieży, przede wszystkim licealnej oraz studenckiej, postanowiłam zainteresować się zastosowaniem ich w edukacji. Wykorzystanie naturalnego środowiska ucznia, studenta może bowiem przynieść szereg korzyści. A. Keen w swojej książce „Jak Internet niszczy kulturę” napisał, że należy szukać sposobu na wykorzystanie tego co najlepsze w cyfrowej przyszłości, ale należy przy tym pamiętać, by nie niszczyć dawnych instytucji. Nauczyciel XXI wieku powinien zatem świadomie wdrażać nowe projekty z wykorzystaniem nowych technologii i medium jakim jest Internet w edukacji.

Henry Jenkins w „Kulturze konwergencji” trafnie zauważył, że niezależnie od tego, w którą stronę spojrzymy, człowiek bierze media we własne ręce, prowadzi dialog z mediami masowymi poprzez tworzenie własnych społeczności sieciowych. Mówi otwarcie o interakcji starych i nowych mediów, czyli tzw. „konwergencji mediów”. Ludzie myślą, pracują, przetwarzają kulturę na nowe sposoby. Rozwój serwisów społecznościowych, gdzie możliwa jest interakcja użytkowników, oraz współpraca w tworzeniu treści powoduje, że w kontekście konwergencji mediów edukacja zyskuje nową wartość dzięki szybkiemu dostępowi do zasobów informacyjnych.

Tematyka Web 2.0 w edukacji, a może już Web 2.5 bądź 3.0, jak pisał Levinson, zaczęła nieśmiało pojawiać się w literaturze. Portalami społecznościowym, takimi jak blog, Facebook, Twitter czy Second Life zainteresował się szerzej właśnie Paul Levinson. W swojej książce „Nowe nowe media” poruszył istotę oraz szereg możliwości wykorzystania ich w edukacji czy online marketingu. Blogi, Digga, Facebooka, Twittera, YouTube czy nawet niewielkie platformy Second Life określa on mianem nowych nowych mediów. Zauważa on,  że charakteryzuje je wysoka dostępność pozwalająca dostosować oferowany przekaz do rytmu własnego życia. Nowe nowe media dają użytkownikowi możliwość decydowania gdzie, kiedy i w jaki sposób korzysta z przekazu tekstowego czy audiowizualnego. Dzięki nim możemy być zarówno producentami, jak i konsumentami, co ciekawe posiadamy też możliwość korygowania błędów (jak np. Wikipedia). Jesteśmy zarazem uczniami, jak i nauczycielami.

Zachłyśnięcie się portalami społecznościowym może być krótkotrwałe, nie należy patrzeć na nie tylko z zachwytem. Niosą one również wiele zagrożeń. Edukacja medialna zatem, powinna zmierzać w kierunku tego, jak nauczyć młodych ludzi korzystać z zasobów informacji znalezionych w Internecie. Należy zastanowić się, jak wydobyć potencjał edukacyjny tkwiący w serwisach społecznościowych, uwzględniając zagrożenia. Obecnie prowadzę badania dotyczące walorów edukacyjnych wybranych portali społecznościowych (Facebook, Nasza-Klasa, Second Life) będę wdzięczna za każdą uwagę, pomysł na wykorzystanie portali w edukacji, a także uchwycenie zagrożeń związanych z tematem.

3 komentarzy

Genologia dziennikarstwa wykład 2 i 3.

Gatunki informacyjne:

 

Wzmianka (news, flesz) – najmniejszy gatunek informacyjny, powiadamiający o pojedynczym fakcie, wydarzeniu.

Najczęściej cały komunikat zawiera się w jednym lub dwóch zdaniach.

Jest składnikiem serwisu, kroniki, przeglądu wydarzeń.

 

Wyróżnia się też:

– news agencyjny (gwarancja szybkiej informacji)

– news prasowy ( jest najlepiej opracowany, ale wolniejszy)

 

Wzmianki są też w tzw. lidach (lead) to jest szybkich streszczeń, głównych informacji serwisu (radiowego, telewizyjnego), główek artykułów, raportów i innych.

 

Flesz – rodzaj wzmianki, news „z ostatniej chwili”, „news gorący” (w mediach elektronicznych) jest to jednozdaniowa informacja, która zapowiada najważniejsze zdarzenia na początku serwisu, podsumowujące serwis, bądź przerywa serwis jako szczególnie ważna informacja z ostatniej chwili, stosowany także na pasku.

 

Notatka (informacja) ; infotainment

– większa od wzmianki, wzbogacona o dodatkowe szczegóły. W notatce może znaleźć się przypomnienie ważnych faktów z przeszłości, nie jest konieczne zachowanie kolejności faktów. Ma tytuł, jest podpisana (np. inicjałami).

Infotainment – odmiana informacji – połączenie informacji z rozrywką. Nie tylko informacja o otaczającej rzeczywistości, ale bawi, nawet szokuje. Jest wynikiem komercjalizacji mediów, traktowanych jako towar, a także tzw. KREACYJNEGO DZIENNIKARSTWA. Często towarzyszy mu zdjęcie, rysunek, zabawna ilustracja filmowa itp.

 

Infotainment to także potocznie każdy materiał dziennikarski, mający taki cel i budowę jak wyżej. Np. tzw. „ukryta kamera”. Służy celom komercyjnym.

 

Infografika

– mapy, tabelki, wykresy, występujące samodzielnie jako „rubryka” czy dział, np. kursy walut, mapy pogody, sytuacja na giełdzie.

 

Zapowiedź

– informacja zachęcająca odbiorców do przeczytania artykułów lub wysłuchania audycji, mających ukazać się w najbliższym czasie. Zawiera najczęściej fragmentów publikacji, ewentualnie jej omówienia lub fotografia.

 

Fait divers

– mały gatunek, zbudowany na niecodziennym zbiegu wydarzeń, zaskakujące „zderzenie” faktów, mające niespodziewany finał. Pochodzi z języka francuskiego – oznacza – czyn, fakt rozmaity. Pomysłu na fait divers dostarcza życie, ale jego wyłapanie, spointowanie – to wyzwanie dla dziennikarza.

 

Sprawozdanie

– prezentacja zdarzeń, które się już zakończyły. Dziennikarz był ich świadkiem. Fakty przedstawione w sposób dynamiczny, czasowo, wiernie, żywo, wartko.

Nie charakteryzuje się osób biorących udział w wydarzeniu, ogranicza się jedynie do podania imion, nazwisk, tytułów. Można wplatać wypowiedzi postaci, a także streszczenia ich wystąpień publicznych. Może występować wszędzie.

 

Relacja

– w czasie rzeczywistym, na żywo transmisja. Relacja jest równoległa do czasu rzeczywistego. Przekaz barwny, emocjonalny ((dziennikarz nie zna finału), nie w pełni staranny (poprawny). Najbardziej znane są relacje sportowe.

 

Raport

– duży pokrewny sprawozdaniu. W odróżnieniu do sprawozdania posiada background streszczenie historii zjawisk, często na odrębnej apli. Raport ilustruje się fotografiami, wypowiedziami ekspertów, danymi liczbowymi na aplach. Może posiadać lid. Raport dotyczy nie tylko aktualnego wydarzenia, ale całego zjawiska, problemu. Występuje wszędzie – w Internecie „big picture”.

 

Korespondencja

– rozbudowana informacja (zwykle cykliczna), której istotą jest istnienie różnicy geograficznej (odległości) między miejscem sporządzenia, a miejscem publikacji, zaś korespondent jest reprezentantem redakcji na danym terenie w dłuższym okresie, znawcą miejscowej problematyki, bacznym obserwatorem.

 

Życiorys (sylwetka, postać, główka)

– to chronologiczne prezentowanie wydarzeń z życia postaci. Obowiązuje ograniczenie się do podawania istotnych dat i faktów, zwłaszcza dotyczących pełnienia przez tę postać ważnych funkcji. Ilustracja – fotografia „legitymacyjna”.

 

Sylwetka- zwraca uwagę na prezentację osobowości postaci, wyglądu, sposobu życia, zainteresowań.

 

Przegląd prasy

-seria cytatów z najciekawszych materiałów informacyjnych i publicystycznych zamieszczonych w innych mediach. Dobór jakościowy bądź tematyczny, zawsze ma charakter autorski, redakcyjny. Przeważnie stanowi osobną rubrykę.

 

Reportaż fabularny

– jest spokrewniony z opowiadaniem

– geneza: pisma Tukidydesa i Cezara, fragment kronik Galla Anonima, opowiadania żeglarzy, podróżników, kupców np. opisanie świata Marco Polo

– Egon Kisch w antologii „Klasycy dziennikarstwa” zamieszcza „Relację o trzęsieniu ziemi w Pompei” (79r) – pierwszy reportaż.

 

à Pierwszy w Polsce reportaż – J.I Kraszewski – „Pracownia Suchodolskiego” zamieszczony w „Tygodniku Petersburskim” w 1838 r nr 94.

Polska: Wańkowicz, Pruszyński, Kapuściński

 

„Reportaż” – francuskie „reportage”, pochodzi od łacińskiego słowa reporto, czyli „donoszę”.

 

Definicja reportażu:

  1. sprawozdanie dziennikarskie z prawdziwych wydarzeń, wzbogacone o dokładny opis środowiska, charakterystykę postaci, wrażenia samego reportera.
  2. „reportaż przekazuje czytelnikowi prawdę dnia dzisiejszego z użyciem wszelkich środków artystycznych – prócz fikcji” (Koźniewski)
  3. „reportaż to aktualne opowiadanie o prawdziwych faktach” (Kąkolewski).

 

Reportaż fabularny:

– związek przyczynowo-skutkowy (zjawiska prezentowane); reporter nie zajmuje stanowiska, nie ocenia. Dominują elementy obrazowania literackiego.

 

Ze względu na miejsce i sposób publikowania reportażu należy wyróżnić:

– reportaż pisany – zamieszczany w prasie, a także publikowany w formie książki autorskiej czy analogiach i seriach reportażowych.

– reportaż radiowy – nagrywany na taśmie magnetofonowej lub cyfrowo i emitowany przez rozgłośnię radiową.

– reportaż filmowy – opiera się na scenariuszu, podlega twórczym działaniom reżysera, ale głównym założeniem jest obiektywizm.

– reportaż telewizyjny – szybki przekaz z miejsca zdarzenia, skrótowy, schematyczny, zwykle część serwisów informacyjnych.

– fotoreportaż – sekwencja co najmniej trzech fotografii ukazujących to samo zdarzenie poprzez twórczo dobrany i zarejestrowany obraz, będący zarazem opisem i komentarzem.

– pictorial – kilka fotografii o zabarwieniu erotycznym np. Playboy, Hustler.

 

Reportaż podział ze względu na treść:

– podróżniczy,

– zagraniczny,

– sądowy,

– interwencyjny,

– społeczny,

– kryminalny,

– wojenny,

– produkcyjny,

– psychologiczno-portretowy,

– historyczny,

– naukowy.

 

Feature

Angielskie słowo oznacza m.in. coś wyróżniającego się, godnego uwagi.

Jest uproszczoną formą reportażu. Spostrzeżenia ograniczają się do lapidarnych opisów, stereotypowych określeń.

Pozwala dziennikarzowi prześlizgiwać się po zdarzeniach, pobieżnie orientując czytelnika w tematyce zagadnienia. Uzupełniony fotografiami bohaterów oraz miejsc.

 

Artykuł

– wypowiedź publicystyczna na aktualne w danym momencie tematy polityczne, społeczne, kulturalne, naukowe itp., w której wywód podporządkowany jest wyraźnie sformułowany tezom. Posiada podbudowę naukowo-intelektualną (cytaty, przypisy), background, lidy, ewentualnie śródtytuły.

 

Artykuł wstępny:

A/ pojawia się w 1 nr gazety (czasopisma) na eksponowanym miejscu, wyraża credo redakcji lub właściciela, mówi zwykle o programie, założeniach.

 

Reportaż problemowy (publicystyczny):

Różni się od fabularnego tym, iż autor zajmuje jednoznaczne stanowisko, usiłuje rozwiązać problem, wywołać pozytywne reakcje, stąd ten typ reportażu bywał nazywany INTERWENCYJNYM. Zwykle reportaż problemowy składa się z dwóch części:

1. przedstawienie jak w reportażu fabularnym

2. analiza, ocena faktu, wnioski.

 

Telewizyjnym odpowiednikiem reportażu problemowego jest nowela dokumentalna rodzaj serialu filmowo-publicystycznego na tematy aktualne.

 

Felieton

– krótki utwór publicystyczny w lekkiej i dowcipnej formie poruszający różne aktualne sprawy. Odznacza się swobodą językową, prawem do fikcji, zaskakującego konceptu i pointy, skłonność do przesady i subiektywizmu, używaniem środków artystycznych, stylizacji, dygresji.

Zwykle stała (autorska) pozycja w dziennikach, czasopismach, w mediach elektronicznych („wizjotekst”).

 

à wiek XX wiekiem felietonu

 

Komentarz

– forma pokrewna do artykułu; to artykuł o najwyższym stopniu aktualności i silnie zarysowanym stanowisku autorów (bądź redakcji) kieruję uwagę odbiorców na bieżące sprawy, kształtuje ich ptk. widzenia, informuje jak należy odbierać rzeczywistość, wyjaśnia procesy w niej zachodzące.

 

Recenzja

-pochodzi od „recensio” = ocena

– to omówienie i ocena dzieła artystycznego, naukowego lub innej publikacji będącej przedmiotem działania prawa autorskiego dokonane w prasie lub innych środkach masowego przekazu.

 

Recenzja realizuje cele:

  1. Informowanie o nowych dziełach i prezentowanie ich (reklamowanie);
  2. ocenianie;
  3. kształceniu gustu odbiorców;
  4. refleksja krytyczna (badanie struktury dzieła, odnoszenie dzieła do prądów i procesów artystycznych, do wcześniejszego dorobku autora, do innych zjawisk, w tym społecznych i politycznych).

 

UWAGA: niezbędne dla zaistnienia recenzji są 1 i 2 ptk.

 

Cechy dobrej recenzji:

– ocena rzetelna; od szczegółu do ogółu

– wyważona

– obiektywna

– pisana rzetelnym językiem

– nota bibliograficzna

– reprodukcja okładki, plakatu.

 

Wady recenzji:

– gołosłowność, ogólnikowość

– paszkwilanctwo lub psanagiryzm

– felietonowość lub pseudoerudycja

– nadmierne streszczanie

– unikanie oceny

– brak noty bibliograficznej.

 

Esej:

– obszerny utwór, swobodnie rozwijający, interpretujący jakieś zjawisko / zwłaszcza intelektualne/ lub dociekający problemu, eksponujący przy tym podmiotowy ptk widzenia oraz dbający o oryginalny, artystyczny sposób przekazu.

W eseju występuje tzw. niekonsekwentna erudycja, brak linearności, nie skrępowane rygorami naukowymi, skojarzenia, poetyckie obrazy, zaskakujące sformułowania, paradoksy, błyskotliwe aforyzmy, oraz narracja liryczno-refleksyjna.

 

Esej dziennikarski zaczął się od Daniela Defoe.

W Polsce quasi – esejem był „ Dworzanin polski” Łukasza Górnickiego 1566.

 

Podział eseju wg tematu (filozoficzne, estetyczne, historyczne, literackie, eschatologiczne, naukowe, krajoznawczo-podróżnicze, społeczne itp.).

 

Miłosz – esej coś w rodzaju gawędy.

 

Dziennik

– cykl prowadzonych systematycznie zapisów o charakterze dokumentalnym, utrwalających i komentujących bieżące wydarzenia w sposób obrazowy, plastyczny, podmiotowy. O jego układzie decyduje chronologia zdarzeń.

 

à Gombrowicz

à „Dziennik pisany nocą” Gustawa Herlinga- Grudzińskiego.

 

Powieść w odcinkach ( odcinkowa)

– powieść o aktualnych przeważnie wydarzeniach, pisana na zlecenie redakcji na bieżąco, z tygodnia na tydzień lub z dnia na dzień.

 

à „Trybuna”

à „Kot Aleksandra”, „Zabić Zenona Zmylera” – RMF

 

Nekrolog

– informacja o śmierci danej osoby oraz miejscu (dacie) pochówku, zawierająca też pożegnanie, wyrazy żalu, kondolencje, wspomnienia, sylwetke, przebieg życia. Zasługi zmarłego, fotografię.

 

Reality show

– typ programów telewizyjnych, w których z reguły występują osoby wcześniej nie związane zawodowo z telewizją. Osoby te mają zachowywać się „naturalnie” przed kamerą w sztucznie zaaranżowanej – niekiedy ekstremalnej – sytuacji. Wiele z tych programów ma postać konkursu.

 

GATUNKI POGRANICZNE (informacyjno-publicystyczne)

 

Wywiad

– wywodzi się ze starożytnych dialogów

– twórca James Gordon Benett, który na łamach „New York Herald” 13 X 1835r opublikował wywiad z poczmistrzem z Buffalo.

 

Wywiad jest to rozmowa przeprowadzana przez dziennikarza z budzącą zainteresowanie osobą, celem opublikowania. Składa się z pytań celowo sformułowanych i uzyskanych na nie odpowiedzi (dłuższych), może dotyczyć wydarzenia, jakiejś okazji (jubileuszu, nagrody), szczegółów biograficznych, wspomnień, wrażeń z podróży, planów, poglądów.

 

Ważne cechy wywiadu:

– szczególna typografia,

– nota o bohaterze, fotografia,

– umiejętne stawianie pytań,

– role. Bohater: dystansująca, wyniosła,  zakłócająca, uległa, zestresowana. Dziennikarz: znawca tematu polityków czy osób konwersujących lub skromny pośrednik, „uczeń”.

 

Wywiad dzielimy:

a). prasowy – jego tekst należy przeredagować, bo nie zawsze rozmówca wypowiada się poprawnie, skrócić. Należy autoryzować.

b). telewizyjny – przygotowany, wyreżyserowany, zredagowany.

c). radiowy – przygotowany, wyreżyserowany, zredagowany, uboższy o efekty wizualne.

d). internetowy – może przyjąć formę j.w.

 

Debata (dyskusja)

– pochodna wywiadu, ale bierze udział kilka osób, zwłaszcza po stronie rozmówcy, ewentualnie eksperci, publiczność. Do rozmowy zaprasza się przeważnie strony prezentujące różne stanowiska.

 

à E. Jaworowicz „Sprawa dla reportera”, „Forum”

à wszystkie programy Tomasza Lisa

 

Ważne cechy:

– autor rozpoczyna i kończy debatę

– ważność tematu

– reprezentowany dobór dyskutantów czy ekspertów

– umiejętność wyważenia roli prowadzącego

– autonomiczność dyskusji,

– układ pytań:

 

1/ A – 1,2,3

    B – 1,2,3

    C – 1,2,3

….

 

2/ 1 – A,B,C

    2 – A,B,C

    3 – A,B,C

 

2/ występuje częściej

 

Talk show

– rodzaj debaty, gdzie wywiady, merytoryczna dyskusja i prezentacje poglądów są wzbogacone satyrą, występami artystycznymi, konkursami, zabawami z publicznością, telefonami do widzów. Ważna pozycja (gwiazdorska) prowadzącego. Istotna jest cykliczność.

à Kuba Wojewódzki, „Szymon Majewski show”, „Najsztub pyta”, „Europa da się lubić”.

 

List do redakcji

– pierwsza forma interaktywności mediów. Wypowiedź na temat poruszający odbiorcę, grupę odbiorców, tzw „głos ludu na aktualny temat”.

 

Odpowiedź na list do redakcji

– odpowiedź do czytelnika, polemika z nim, gdy wymaga tego interes redakcji (obrona stanowiska, wyjaśnienie).

 

GATUNKI WYŁĄCZNE DLA INTERNETU:

 

Hipertekst – jest podstawą odrębności wszystkich internetowych gatunków dziennikarskich; to pomysł łączenia obiektów (nie tylko tekstu); poruszania się w ich obrębie oraz między nimi na zasadzie rozwidlających się ścieżek, za pomocą tzw. linków(łączy) i zakładek. Zaletą jest zwłaszcza interakcyjność i multimedialność.

 

Newsletter

– najstarszy gatunek w Internecie, sprzed „ery” WWW – serwis bieżących informacji rozpowszechnianych e-mailami. W Polsce „Donosy”. Dziś przeważnie newsletter można zamawiać ze stron WWW agencji prasowych, firm, mediów, organizacji bądź są to specjalne serwisy newsletterowe, mające własne strony z wiadomościami, podporządkowanymi obecnemu tematowi.

 

Odmiany:

– newslettery kompletne – szybko

– newslettery zabawkowe – szkielet informacji

 

Relacja na żywo

– transmisja jakiegoś wydarzenia w formie tekstu pisanego dla Internetu przez będącego na miejscu dziennikarza, krótkie informacje o przebiegu wydarzeń są podawane w niewielkich odstępach czasu- mamy iluzję uczestnictwa.

 

Raport „big picture”

– analogiczny do prasowego, ale bez backgraundu (może być stosowany przez linki do dowolnej liczby artykułów oraz innych materiałów, umieszczonych w różnych stronach, napisanych w dowolnym czasie, dostępnych dzięki sieciom hiperłączy – rozmiar tego raportu jest zgoła nieskończony.

 

Blogi (i blogi reportażowe)

Blogi, weblog: Web (sieć) + log (dziennik /okrętowy/) = blog czyli dziennik internetowy.

 

Blog to prywatna strona internetowa (miejsce) prowadzona przez autora – amatora(-ów), poświęcona tematom, które tego autora(-ów) interesują. W praktyce blogi to prywatne pamiętniki, powieści, zbiory etc / np. blogger. Com/

 

Cenne są blogi reportażowe

– np. żołnierze amerykańscy w czasie działań w Iraku (2003) pisali je!

 

Artykuł internetowy

– typologia jak prasowego, ale:

  • nacisk na zwięzłość
  • atrakcyjne i pełne informacje, tytuł oraz lidy
  • krótkie akapity
  • background realizowany przez linki
  • uatrakcyjnienie w postaci „przerywników” w postaci plików multimedialnych
  • łatwość uaktualniania, ulepszania.

 

Czat

– rozmowa kilku, a nawet kilkuset osób, pozostających ze sobą w stałym kontakcie elektroniczny, (Internet) mogących w czasie rzeczywistym wymieniać poglądy na temat, w tzw. pokoikach, kawiarenkach, gorących pokojach, zakładanych w obrębie portali.

 

Forum internetowe:

– mejsce w sieci zbudowane w celu:

  • umożliwienia wymiany poglądów na jakiś temat
  • forum rozwija się w czasie na zasadzie sukcesywnego dopisywania kolejnych „głosów”, które zostają utrwalone na stronie
  • istotna jest porządkująca rola moderatora

 

Uzyskuje się opinie, oceny etc.

 

Typy forum:

– tematyczne

– eksperckie (z udziałem specjalistów)

– niezależne

– komentarze (np. do artykułu)

 

Odmianami hipertekstu są też gazeta on-line i e-gazeta, internetowa wersja debat telewizyjnych itp.

Dodaj komentarz

Genologia dziennikarstwa wykład 1.

Genologia, rodzaj i gatunek

  • Genologia to nauka zajmująca się badaniem form rodzajowych i gatunkowych.
  • Genologia dziennikarska wywodzi się z literackiej genologii, z teorii literatury, z nich czerpie podstawy teoretyczne.
  • Rodzaje i gatunki dziennikarskie wywodzą się w różnym stopniu z analogicznych form literatury pięknej oraz z retoryki.

 

Rodzaj literacki (w to wchodzą gatunki) – podstawowy w literaturoznawstwie polskim  sposób klasyfikacji dzieł literackich. Odbywa się ze względu na formę wypowiedzi, a jednocześnie budowę utworu. Współczesny podział na rodzaje literackie wywodzi się z tradycji literackiej antycznej Grecji, ale nie jest identyczny z tym przyjętym w starożytności.

Gatunek literacki – to „zespół intersubiektywnie istniejących reguł, określający budowę poszczególnych dzieł i różnorako przez nie analizowany”.

 

à Gatunki dziennikarskie są częścią piśmiennictwa.

à Podstawową formą istnienia gatunków dziennikarskich ciągle jest tekst (pisany, mówiony).

 

Piśmiennictwo – jako część kultury stanowi cały zbiór tekstów utrwalonych na piśmie w danym języku narodowym, niezależnie od ich autorstwa, ważności, obiektywnej wartości, przeznaczenia. Do piśmiennictwa zaliczają się, więc zarówno epopeje narodowe, jak i ogłoszenia w gazecie, akty prawne czy prywatna korespondencja.

 

 

PIŚMIENNICTWO

 

à literatura piękna

– liryka

– epika

– dramat

– gatunki synkretyczne

 

à literatura naukowa

– wykład

– rozprawa

– artykuł

– recenzja

– monografia

– słownik

– traktat

– inne

 

à literatura popularno-naukowa

– podręcznik

– leksykon

– słownik

– przewodnik

– inne

 

à dziennikarstwo

– informacja

– publicystyka

– gatunki pośrednie

 

à piśmiennictwo użytkowe

– listy

– druki i pisma

– akty prawne

– instrukcje

– reklamy

– ogłoszenia

– przemówienia

– notatki

 

Gatunki dziennikarskie, a obiektywizm i asertoryczność

 

  1. OBIEKTYWIZM – cecha konstytutywna gatunków dziennikarskich
    • Do XIX w. niesienie przez piśmiennictwo – w tym literaturę – obiektywnej wiedzy i prawdzie o rzeczywistości
    • „praktyka samocelowa” – nie naśladowanie, a wymyślanie za pomocą wyobraźni
    • Ostatecznie zwyciężyło stanowisko Romana Ingardena – literatura w odróżnieniu do nauki (wypowiadającej sądy) jest zdolna produkować jedynie tzw. quasi-sądy bez obiektywnej wartości poznawczej (tekst jawi się w świadomości odbiorcy jako twór intencjonalny, musi być różnie odczytany)
    • Rola konkurowania z naukami empirycznymi w poszukiwaniu obiektywnej prawdy – przejęli jednak po gatunkach literackich ich „ubodzy krewni” – gatunki dziennikarskie.

 

Obiektywizm wyróżnia gatunki dziennikarskie od literackich!!!

 

  1. ASERTORYCZNOŚĆ – druga z cech konstytutywnych. Pochodzi od „assertorius” – stwierdzający – wypowiadanie takich sądów, które są jednoznacznie prawdziwe lub przynajmniej sprawiają wrażenie prawdziwych, stanowiąc proste stwierdzenia lub zaprzeczenia. Nazwiska, nazwy, fakty, liczby.

 

Literackość a prasowość.

Literackość to:

·        Fikcyjność,

·        Osoba mówiąca nie jest tożsama z autorem,

·        Dominata funkcji estetycznej i obrazowości nad informacjami,

·        Język literacki odbieramy jako inny: dziwny, piękny,

·        Tzw. redundancja czyli nadmiar elementów zbędnych z ptk. widzenia treści informacyjnych, a więc rytm, rym, niepowtarzalny zapis np. strofy,

·        Emotywność góruje nad chłodną refleksją subiektywizmu nad obiektywizmem,

·        Dążenie do ponadczasowości.

 

Prasowość to:

  • Osoby, fakty, przedmioty, opinie zawarte w tekście odnoszą się wprost do istniejącej obiektywnie sprawdzalnej i weryfikowalnej rzeczywistości,
  • Prezentowane prawdy mają charakter asertoryczny,
  • Osoba mówiąca jest tożsama  z autorem. Nazwisko autora, funkcja zawodowa i społeczna jest podstawą,
  • Szczegółowość,
  • Zwięzłość,
  • Funkcja estetyczna – drugorzędna i służebna,
  • Za tekstem prasowym kryje się współczesność bądź współcześnie weryfikowana prawda o przeszłości bądź logicznie wywodzone wnioski z obserwowalnych faktów.

 

W zasadzie to co jest zaletą tekstu literackiego staje się wadą tekstu dziennikarskiego!

 

PODZIAŁ

 

Dwa rodzaje dziennikarskie:

– informacja

– publicystyka

 

Rodzaj informacyjny – publiczne informowanie o aktualnych wydarzeniach, poszerzanie wiedzy o rzeczywistości. Należy czynić to szybko i bez jakiegokolwiek subiektywnego wartościowania. Podmiot jest ukryty i bezstronny, obowiązuje go skrajny obiektywizm.

Kolejność przedstawiania /piramida informacyjna tj. odwrócona/:

Kto? Co? Gdzie? Kiedy? Jak? Dlaczego? Co z tego wynika?

Język w rodzaju informacyjnym winien być maksymalnie przejrzysty, pozbawiony jakichkolwiek naleciałości stylów.

 

Rażące błędy wobec wyznaczników rodzaju informacyjnego:

– informacja selektywna,

– informacja idealizowana „za kimś”,

– informacja jawnie „negatywna”, „przeciw komuś”,

– nadmierne szukanie sensacji, koloryzowanie (por. infotainment),

– silne eksponowanie własnego zdania (ocena).

 

Najważniejsze cechy dobrej informacji to:

  1. wierność (faktom)
  2. ścisłość
  3. zwięzłość
  4. szybkość
  5. zrozumiałość

 

Rodzaj publicystyczny

– to publiczne informowanie o ważnych społecznie wydarzeniach połączone z ich interpretacją, wyjaśnieniem, odnoszeniem do szerszych kontekstów, a także z subiektywną, lecz motywowaną oceną, prognozowanie na podstawie faktów.

Dopuszczalne jest puentowanie, stawianie pytań czyli tzw. „dawanie do myślenia”. Podmiot jest widoczny i słyszalny.

 

Istotą rodzaju publicystycznego jest pogłębianie, problematyzowanie wiedzy o rzeczywistości.

 

INFORMACJA = POSZERZANIE

PUBLICYSTYKA = POGŁĘBIANIE

 

Obecnie dominują podziały dziennikarstwa na 3 rodzaje:

  1. Informacyjny
  2. Publicystyczny
  3. tzw. gatunki pośrednie (pograniczne)
  4.  

Podział „postklasyczny”

 

Rodzaj informacyjny

Rodzaj: gatunki pograniczne

Rodzaj publicystyczny

Wzmianka (flash, news)

Wywiad

Artykuł publicystyczny

Notatka (informacja, infotaiment)

Debata (dyskusja)

Artykuł wstępny

Infografia

HIPERTEKST

Felieton

Zapowiedź

 

Komentarz

Fait divers

 

Recenzja

Depesza

 

Esej

Sprawozdanie

 

 

Relacja

 

 

Raport

 

 

Korespondencja

 

 

Życiorys

 

 

Sylwetka

 

 

Przegląd prasy

 

 

Mapy, tabele, wykresy, pisany

Feature (sprawozdanie reportażowe)

 

 

Reportaż fabularny , radiowy

 

Reportaż problemowy

telewizyjny

 

 

fotoreportaż

 

 

 

 

 

Nowy podział, uwzględniający rolę mediów elektronicznych i Internetu.

 

Odmiana rodzajowa /

Rodzaj

prasowa

radiowa

telewizyjna

Internetowa (hipertekst)

Informacyjny

-wzmianka (news)

-notatka (informacja, infoteinment)

– infografia, infografika

-zapowiedź

-fait divers

-depesza

-sprawozdanie

-relacja

-raport

-korespondencja

-życiorys (sylwetka, postać, główka)

-reportaż fabularny (feature)

-fotoreportaż

-wzmianka (news, flesz)

-informacja,

Infotainment

-zapowiedź (fait divers)

-sprawozdanie

-relacja (transmisja)

-korespondencja

-raport

-reportaż radiowy

-wzmianka (news, flesz)

-informacja,

Infotainment

-zapowiedź (fait divers)

-sprawozdanie

-relacja (transmisja)

-korespondencja

-raport

-reportaż telewizyjny

-wzmianka (news)

-notatka (infotainment)

-newsletter

-infografika

-sprawozdanie

-relacja na żywo

-raport “big picture”

-blogi reportażowe

Publicystyczny

-artykuł

-artykuł wstępny

-reportaż problemowy

-felieton

-komentarz

-recenzja

-esej

-dziennik

-powieść w odcinkach

-nekrolog

-felieton

-komentarz

-recenzja

-powieść odcinkowa

-felieton

-komentarz

-recenzja

-nowela dokumentalna

-reality-show

-artykuł internetowy

-felieton

-komentarz

-recenzja

-blog

Informacyjno – publicystyczny

-wywiad

-debata

– list do redakcji

-odpowiedź na list do redakcji

-wywiad

-debata

-wywiad

-debata

-talk show

-wywiad

-czat

-forum internetowe

 

 

Alternatywne genologie:

– Infotainment (inforozrywka)

– Formatowanie

 

à media publiczne, społeczne = informacja + publicystyka + edukacja + sztuka (+rozrywka)

à media komercyjne = informacja + rozrywka = inforozrywka (infotainment)

 

To formy realizujące zasadę: bawiąc informować, zaczęła się od fait divers, felietonizacja. Tropienie przejęzyczeń, lapsusów (i wpadek) wybitnych postaci, działalność paparazzi etc.

Infotainment wkracza we wszystkie gatunki, powodując rozchwianie (zaburzenie) ich klasycznej typologii!

Zastępuje je rozrywkowo-informacyjna „audycja”, „magazyn”, „show”, feature, plotkarska kronika.

 

Formatowanie jako zanegowanie genologii?

Formaty zamiast gatunków!

à ma pomóc w zdobyciu słuchaczy, widzów, czytelników.

 

Formatowanie = dostosowanie ramówki do precyzyjnie określonej grupy odbiorców; to telewizje tematyczne (np. TVN 24), także radio (np. Opera, RMF Classic, Tok FM), programy (np. Idol) realizowane wg. stałego schematu w różnych krajach, także tzw. magazyny, długie cykliczne programy publicystyczne (hybrydy zawierające w sobie różne gatunki dziennikarskie i rozrywkowe).

Dodaj komentarz

MEDIA ELEKTRONICZNE: TV

Dr Agnieszka Ogonowska

MEDIA ELEKTRONICZNE wykład nr 3 – 13.XI.2007

 

Voyeryzm – geneza pojęcia:

Podglądactwo, oglądactwo – jest typem dewiacji seksualnej, w języku medycznym określany jako parafilia. Jej istotą jest niezdolność podglądacza do uzyskania (pełnej) satysfakcji seksualnej na drodze kontaktu płciowego z partnerem (psychologia, psychiatria).

 

Freudowska psychoanaliza (3 pozycje):

1. „Trzy rozprawy z teorii seksualnej”.

2. „Zboczenia płciowe”.

3. „Życie seksualne człowieka”.

 

2 ważne założenia jego koncepcji:

– panseksualizm (libido, sublimacja, teorie marzenia sennego)

– determinizm

 

W tych trzech pozycjach panseksualizm i determinizm traktowany jest jako nienormalna forma aktywności seksualnej. Jej istotą nie jest zmiana orientacji.

 

Pojawia się u Freuda kryterium:

  1. wskazuje na jednostki szukające zaspokojenia seksualnego w rzeczywistości wśród realnych obiektów ,
  2. wskazuje na tych osobników, którzy wyobrażają sobie idealny obiekt gratyfikacji własnych potrzeb (mechanizm fantazjowania).

 

Voyeryzm (dyskurs medyczny, dyskurs psychoanalityczny):

– voyeryzm filmowy – voyeryzm telewizyjny,

– sytuacja podglądania, piętnowana społecznie zostaje w ramach instytucji kina „przedefiniowana”: z zastępczego i perswazyjnego sposobu realizacji potrzeby seksualnej w formę aktywności kulturowej.

 

Voyeryzm filmowy : Voyeryzm telewizyjny

W kinie:

1. Widz sytuowany jest nie na pozycji podglądacza, lecz uczestnika seansu kinematograficznego

2. Jego pozycja jako widza jest określona przez stałe wymiary (zajmuje stałe miejsce w sali projekcyjnej, wśród ciemności pośród innych anonimowych widzów).

3. Te warunki sprzyjają zaspokojeniu potrzeb skopicznych (skopofilicznych).

4. Obraz wywołują mechanizm projekcji – identyfikacji.

5. Obraz filmowy (przynajmniej do pewnego stopnia) przypomina obrazy mentalne lub marzenia senne.

 

W kinie:

1. Gwarancją komfortu bezpieczeństwa oglądania (podglądania) staje się rama ekranu.

2. Kino stylu zerowego: zespół technik i konwencji obrazowania, a także gry aktorskiej, które sprzyjały temu mechanizmowi.

 

Metafory opisujące usytuowanie widza wobec ekranu:

  1. Widz kontemplujący obraz filmowy.
  2. Widz poznający rzeczywistość.
  3. Widz przed lustrem (faza lustra J.Lacana + psychoanaliza).
  4. Widz jako gracz (strategie odbiorcze wywoływane przez medium).

 

Sytuacja widza filmowego – sytuacja odbiorcza widza telewizyjnego:

Ideologia telewizji:

  1. Wszechobecność. Relacjonowanie na żywo. Wydarzeniowość. Zainteresowanie codziennością oraz życiem tzw. przeciętnych ludzi.
  2. Logika strumienia telewizyjnego. Seryjność form.
  3. Autorefleksyjność telewizji:

a). autorefleksyjność diegetyczna – w programach telewizyjnych traktujących o samej telewizji w aspekcie instytucjonalnym, historycznym lub realizacyjnym,

b). autorefleksyjność metadyskursywna – relacje intertekstualne między różnymi grupami telewizyjnymi,

c). autorefleksynośc intradyskursywna – komentarze na temat programu jako elementu (np. dywagacje na temat reguł gatunkowych).

 

Telewizja voyeryzmu odwołuje się do dwóch modeli adresowania: kinematograficznego i retorycznego. Są one związane z różnymi strategiami angażowania widza w akt obserwacji.

 

Model kinematograficzny:

Opiera się na stylu kina hollywoodzkiego. Jego istotą jest dostarczenie widzowi komfortu obserwowania świata przedstawionego na ekranie. Widz pozostaje niewidoczny z poziomu rzeczywistej telewizji. Widz śledzi rozwój akcji zapominając o warsztacie realizatorskim, o istnieniu instancji nadawczej (filmy fabularne, komedie sytuacyjne).

 

Model retoryczny:

Nieustannie demaskuje obecność widza przed ekranem. Jego atrybutem jest nawiązanie i podtrzymywanie komunikacji między nadawcą a odbiorcą, tworząc przy tym pozory bezpośredniego spotkania.

 

Voyeryzm pierwszego stopnia to realni widzowie zgromadzeni przed ekranem telewizora.

Voyeryzm drugiego stopnia to widzowie zgromadzeni w studio telewizyjnym (publiczność studyjna ‘działa tu’ jako zastępczy obraz publiczności realnej, procesy identyfikacji).

 

– voyeryzm realny (pierwszego i drugiego stopnia) ;

– voyeryzm wirtualny – zaprojektowany przez nadawcę. Wybrane zagadnienia: problem identyfikacji i akceptacji lub braku akceptacji pozycji podmiotowych zaproponowanych przez tekst; problem kompetencji kulturowych, telewizyjnych, audiowizualnych. Identyfikacja jest tu rozumiana jako:

  • rozpoznanie tożsamości
  • utożsamianie się z wybraną postacią
  • akceptacja wpisana w tekst ideologii

 

Pytania badawcze:

  1. Jakie funkcje spełnia określony tekst telewizyjny wobec odbiorcy? Jaki rodzaj przyjemności generuje widza?
  2. W jakim stopniu ramy instytucjonalne i sytuacyjne, w których odbywa się oglądanie telewizji determinuje strategie odbiorcy? (społeczne konteksty użytkowania medium – badania D. Morley)
  3. W jaki sposób telewizja i jej oglądanie wpisuje się w codzienne życie widzów, w ich życiowe doświadczenie? (rytualizacja życia, zachowań przed ekranem, telewizja strumienia audiowizualnego)

/czas oglądalności dostosowany do dnia naszego, do ludzi – dzieci, dorośli etc, telewizja jako zegarynka limitująca czas/.

  1. Co robi widz podczas oglądania telewizji?

 

Wybrane zagadnienia:

– przestrzeń życiowa – przestrzeń oglądania,

– proliferacja (rozpowszechnienie) odbiorników telewizyjnych w różne obszary przestrzeni mieszkalnej (doświadczenie telewizji przeplata się z różnymi formami aktywności telewidza),

– odbiór w stanie dystrakcji,

– fatycznośc telewizji (aby rozwiązać kontakt z odbiorcą – nastawienie).

 

Dlaczego telewidzowie są aż tak istotnym elementem oddziaływania telewizji:

John Fiske (’89) wyróżnił dwie ekonomie telewizyjne:

  1. Ekonomia polityczna: telewizja ‘tworzy’ publiczność, aby następnie sprzedać ją w formie towaru reklamodawcom. Widz jest zmuszony oglądać przekazy reklamowe jako formę daniny za odbiór interesującego go programu.
  2. Ekonomia kulturowa: odbiorca telewizji podczas ‘konsumowania’ programów staje się również ich producentem. Produkuje bowiem znaczenia i przyjemności na bazie tekstu. Telewizja w tym ujęciu funkcjonuje w roli „tekstu do produkowania”.

 

Ad 2.

– konsumpcja jako produkcja sensu,

– dekodowanie przekazów: S. Hall i jego teoria przeciwstawnego dekodowania:

a). dekodowanie dominujące (zgodnie z intencją nadawcy);

b). dekodowanie negocjowanie (przyjmujemy informacje z telewizji, ale mamy swoje zdanie);

c). dekodowanie opozycyjne (kiedy się programowo nie zgadzamy z nadawcą).

 

Efekty telewizyjne:

 

Efekt improwizacji – nieprzewidywalny rozwój wydarzeń rejestrowanych przez kamery telewizyjne (programy zwarte w aposteriori – powstają na oczach widza – np. mecz piłkarski; są też apriori – przygotowane filmy dokumentalne; mieszane – apriori i aposteriori – archiwa); nieprzewidywalny rozwój rozmowy (talk show); nieprzewidziane scenariuszem wystąpienie korespondenta z terenu (wiadomości telewizyjne).

 

Efekt rozpisana na role– każdy z uczestników telewizji rzeczywistej pełni w jej ramach określoną rolę. Wyznacza ona zakres jego zachowań, typ wypowiedzi, relacje z innymi osobami (gospodarz programu, komentator sportowy, nadawca w reklamie telewizyjnej, specjalista zaproszony).

 

Efekt zappingu – telewidz w roli zapiera (patrz poprzednie wykładyJ)

 

Telewizja w kontekście wybranych metafor medialnych:

 

Metafory mediacji – określają relację między telewizją a rzeczywistością, obejmują problem reprezentacji i symulacji rzeczywistości.

 

Potencjalna siła telewizji polega na tym, że:

– przyciąga i kieruje uwagę społeczeństwa;

– wpływa na zachowanie i postawy społeczne;

– dostarcza podzielanej definicji rzeczywistości;

– przypisuje określony status społeczny i legitymizują władzę;

– należy do najbardziej popularnych mediów.

 

Można wyróżnić następujące typy metafor:

 

Metafora okna – telewizja jako okno na wydarzenia i przeżycia innych; rozszerza ludzkie poznanie, działa na zasadzie ekstensji zmysłów; poznanie rzeczywistości nie jest determinowane i zakłócone przez ‘osoby trzeci’ – telewizja jest ideologicznie neutralna.

 

Metafora zwierciadła – telewizja odbija rzeczywistość, przedstawiając ją pod określonym kątem, z określonej perspektywy.

 

Metafora filtra – telewizja działa selektywnie, pokazuje wybrane elementy rzeczywistości, przybliża pewne wydarzenia, zamyka widok na inne.

 

Metafora drogowskazu – telewizja to przewodnik, po świecie oraz główny interpretator jej wydarzeń wskazuje sposób rozumowania rzeczywistości.

 

Metafora forum lub sceny – telewizja służy prezentacji alternatywnych programów, idei, systemów wartości, opcji itd. Tym samym podlega zasadzie dywersyfikacji i informacji.

 

Metafora ekranu lub bariery – telewizja oddziela nas od rzeczywistości; izoluje nas od świata w aspekcie poznawczym i społecznym.

Dodaj komentarz

MEDIA ELEKTRONICZNE: TV

Dr Agnieszka Ogonowska

MEDIA ELEKTRONICZNE wykład nr 2 – 6.XI.2007

 

Podział telewizji na paleo i neo związany jest z 3 cechami:

a). organizacja strumienia audiowizualnego oraz zdolność reagowania na bieżące wydarzenia,

b). rola widza (technika adresowania, widz w charakterze interlokutora, aktywnego obserwatora, decydenta),

c). funkcjami komunikacji w ramach medium.

 

Funkcje komunikacji:

– funkcja informacyjna

– f. rozrywkowa (ludyczna)

– f. ideologiczna ( pewien system wartości widoczny w przekazach telewizyjnych)

– f. edukacyjna

– f. komunikacyjna (tworzenie specyficznych sytuacji komunikacyjnych, fatyczność medium);

– f. autotematyczna (autoreferencyjny charakter produkcji telewizyjnej)

– f. tożsamościowa

– f. polityczna

– f. globalizacyjna (programy na licencje – dany format medialny krąży po całym świecie np. „Hela w opałach” czy „Koło fortuny”).

Z globalizacją wiąże się też termin glokalizacja – termin powstał z połączenia dwóch wyrazów: globalny i lokalny. Stosowany jest na oznaczenie „adaptacji globalnych działań do lokalnych warunków” (R. Robertson). Wyraża się popularnym hasłem: „myśl globalnie, działaj lokalnie”. Format medialny jest czymś globalnym jednak wypełnia się go lokalną treścią.

 

Modele telewizyjne, a cechy medium:

– wszechobecność,

– relacjonowanie na żywo,

– (pozorna) nieprzewidywalność i uzależnienie wydarzeniowe,

– seryjność form,

– szczególna temporalność (czas teraźniejszy, współbieżność wydarzeń medialnych i realnych-np. wiadomośći czy seriale – my mamy święta Bożego Narodzenia – w „Klanie” też sąJ),

– społeczne konteksty użytkowania telewizji (rytuały oglądania, etnografia publiczności). W przypadku paleotv – Co telewizja robi z ludźmi? W przypadku neotv – Co ludzie robią z telewizją i po co ją oglądają? Jakie potrzeby mają?

– telewizja to strumień audiowizualny, a nie zbiór (blok programów następujących po sobie).

 

Medium telewizyjne to:

  1. maszyna znakotwórcza produkująca teksty: program telewizyjny
  2. zbiór specyficznych strategii jej odbioru (zapping, Klub Siedzącego Kartofla, narracje interaktywne w telewizji)
  3. instytucja społeczna (zaspokajanie potrzeb w sposób społecznie sankcjonowany)
  4. narzędzie władzy, kontroli i nadzoru.

 

Odbiór – różne formy:

– odbiór filmu w kinie (metafora platońskiej jaskini, teoria psychoanalityczna Freuda, mechanizm projekcji, identyfikacji, a nowe wzory kulturowe /komunikacyjne i konsumpcyjne/)

– odbiór filmu w telewizji (interteksty i strumień audiowizualny)

– podsumowanie a problem intermedialności tekstu audiowizualnego (zdolności funkcjonowania w różnych mediach) oraz wpływ medium na ich dekodowanie.

W ramach neo-tv pojawia się nowy nurt zwany:

– telewizją rzeczywistości

– Real TV

– telewizja inwigilująca

Te wszystkie nazwy zwracają uwagę na różne aspekty tego samego fenomenu.

 

Telewizja rzeczywistości:

Po pierwsze oznacza telewizje par excellence, której cechą jest procesualny charakter, potęgowanie wrażenia bezpośredniości, spontaniczności, realności, natychmiastowości, „bycia na miejscu wydarzeń”. Wymienione atrybuty medium wpisują formułę jego działania w ideologię strategii świadka, ponieważ telewizja daje świadectwo rzeczywistości, tym samym zbliżając się przynajmniej pozornie do niefikcjonalnych, a więc „faktycznych” form narracyjnych. Program na żywo staje się tym samym formułą całej telewizji jako narzędzia społecznej komunikacji.

Po drugie telewizja prawdziwa obejmuje te programy, w których relacjonowanie wydarzeń przebiega w czasie rzeczywistym ich odbioru. Dzięki temu powstaje wrażenie ekwiwalencji czasowej oraz złudzenie otwartej struktury strumienia telewizyjnego na potencjalny rozwój wydarzeń.

 

Telewizja rzeczywistości:

– problem prawdy (pojęcie prawdy fraktalnej u J. Baudrillarda)

– problem autentyczności ( strategia świadka, strategia konfesyjna – np. „Rozmowy w toku”-zastanawiamy się czy to faktycznie prawda)

– problem prawdopodobieństwa (historia „mieści się” w schematach wyobrażeniowych odbiorcy)

– realizm obrazu (po stronie przekazu) – wrażenie realizmu po stronie odbiorcy.

 

Telewizja rzeczywistości i jej gatunki:

– gatunek literacki – gatunek filmowy – gatunek telewizyjny

– badania nad gatunkiem telewizyjnym rozpoczęły się w latach ‘80

 

Dwie pozycje:

1. 1984 „American Television Genres” Stuarta Kamińskiego i Jeffrey’a H. Mahana

– potrzeba globalnej wizji gatunku (polimetodologiczność badań z zakresu strukturalizmu, psychologii, socjologii, antropologii)

– założenie o nieustannej zmienności gatunków (ewolucja gatunku, transgresja gatunkowa – przemiana gatunku).

2. 1985 „TV Genres. A Handbook and Reference Guide”, pod redakcją Briana Rose’a

– założenie o wieloformatowości i przemieszania gatunków pochodzących z innych mediów

– podział na gatunki opierające się na fikcji i na te, które opierają się na rzeczywistości.

 

Jane Feuer:

  1. gatunek jako regulator stosunków między wytwórcą, a odbiorcą, a dokładnie ich świadomością na temat tego w czym uczestniczą;
  2. badania gatunków są badaniami kultury, ponieważ ich przemiany opisują pewne fakty społeczne (np. współczesny typ rodziny, styl życia określonych grup społecznych).

 

Jane Feuer (typy badań nad gatunkiem telewizyjnym):

  1. badania estetyczne – gatunek w kontekście systemu konwencji, która pozwala na ekspresję artystyczną szczególnie wymagającą autorstwa
  2. badania rytualne – gatunek jako wymiana między przemysłem a publicznością (rytuały oglądania, rodzaj spędzania wolnego czasu)
  3. badania ideologiczne – gatunek jako instrument kontroli (ideologia jako system wartości wpisany w przekaz).

 

Jaremy Butler: „Television. Critical Methods and Applications”:

3 sposoby określania gatunku:

– jako prawdopodobnej reakcji publiczności na program

– jako stylu czyli określania techniki ukształtowania dźwięku i obrazu

– jako wątku tematycznego i narracyjnej struktury.

 

Wiesław Godzic, 2004 „Telewizja i jej gatunki. Po wielkim bracie”, Kraków:

– badanie gatunków telewizyjnych to w istocie badanie kultury i tworzącego ją społeczeństwa;

– musi być ono badaniem zorientowanym na zmienność i ciągłość;

– musi być takim badaniem, które uzna, iż gatunek jest interpretacyjnym filtrem, przez który telewidz może wyprodukować znaczenie danego fragmentu tekstu telewizyjnego.

 

Wiadomości telewizyjne:

  1. Personalizacja – zdarzenia są przekazywane jako skutek działania poszczególnych, nie zaś bezosobowych procesów. Konkretne problemy społeczne są przekazywane przez pryzmat historii jednostkowych.
  2. Nastawienie na zdarzenia negatywne.
  3. Czas – wartość wiadomości zależy od czasu, jaki upłynął od wydarzenia. Telewizja tworzy reguły, które pozwalają symulować bezpośredniość.
  4. Obrazowy charakter wiadomości.
  5. Prostota w przekazywaniu informacji.

 

Serial telewizyjny:

  1. Jeden z najważniejszych gatunków telewizyjnych.
  2. Obejmuje opery mydlane (soap opera), telenowele i telenowele dokumentalne (docu-drama, docu-soap), fabularne serie i miniserie.
  3. Jest narracyjną formą telewizyjną, która prezentuje w sposób regularny epizody, zawierające symultanicznie rozgrywające się historie z udziałem stałej liczby bohaterów.
  4. Poszczególne epizody zwykle łączą się związkiem przyczynowo-skutkowym i rozwijają się fabularnie.
  5. Poszczególne epizody nie mogą być oglądane w dowolnym porządku.
  6. Odcinki serialu nie mają wyrazistego zakończenia, zawieszenie sytuacji.

 

Opery mydlane:

  1. Jest to serial, który nie posiada narracyjnego zamknięcia.
  2. Występuje wielość wątków i postaci.
  3. Czas rozgrywających się wydarzeń płynie równolegle do czasu rzeczywistego.
  4. Nacisk położony na dialog, rozwiązywanie problemów oraz intymną rozmowę.
  5. Miejscem, w którym toczy się akcja jest zwykle dom lub miejsce funkcjonujące jako dom.

 

Różnice między serialem a serią:

Przykładem serialu jest opera mydlana, serii- sitcom (epizody z tymi samymi bohaterami mogą istnieć samodzielnie, gdyż rozwój fabularny jest wątły).

Serial

Seria

– większa grupa bohaterów (kilkanaście osób)

– historia dziejąca się od wielu lat

– częste odwołania do przeszłości

– wielowątkowość

– kilku bohaterów

– widz powinien rozpoznać konteksty kulturowe lub typy charakterologiczne postaci

– można ją w każdej chwili przerwać (doskonale wpisuje się w logikę strumienia audiowizualnego)

 

Talk show – typy:

– talk show nastawiony na temat/problem, nastawiony na osobę prowadzącego,

– talk show nastawiony na rozrywkę: wyznania i zwierzenia: konfrontację,

– talk show elitarny (gwiazdy lub osoby znane) : egalitarny (każdy człowiek).

 

Teleturnieje:

– wiedza (wiedza encyklopedyczna, wiedza potoczna)

– sprawność fizyczna

– intuicja

 

Realisty show jako megagatunek:

– zawiera cechy różnych wymienionych wcześniej gatunków

– transgresja gatunkowa

– format medialny

– zagadnienia adaptacji kulturowej poszczególnych formatów medialnych.

Dodaj komentarz

%d bloggers like this: