Egzamin!:)

Egzamin – 4 grudnia! Będzie to test – 25 pytań:

- cechy serialu, serii etc,

- czym się różni seria od serialu,

- voyeryzm wobec ekshibicjonizmu,

- pytania typu: jaki to gatunek „Hela w opałach”? czy „Talk 2 show”?

MEDIA ELEKTRONICZNE: TV

Dr Agnieszka Ogonowska

MEDIA ELEKTRONICZNE wykład nr 3 – 13.XI.2007

 

Voyeryzm – geneza pojęcia:

Podglądactwo, oglądactwo – jest typem dewiacji seksualnej, w języku medycznym określany jako parafilia. Jej istotą jest niezdolność podglądacza do uzyskania (pełnej) satysfakcji seksualnej na drodze kontaktu płciowego z partnerem (psychologia, psychiatria).

 

Freudowska psychoanaliza (3 pozycje):

1. „Trzy rozprawy z teorii seksualnej”.

2. „Zboczenia płciowe”.

3. „Życie seksualne człowieka”.

 

2 ważne założenia jego koncepcji:

- panseksualizm (libido, sublimacja, teorie marzenia sennego)

- determinizm

 

W tych trzech pozycjach panseksualizm i determinizm traktowany jest jako nienormalna forma aktywności seksualnej. Jej istotą nie jest zmiana orientacji.

 

Pojawia się u Freuda kryterium:

1. wskazuje na jednostki szukające zaspokojenia seksualnego w rzeczywistości wśród realnych obiektów ,
2. wskazuje na tych osobników, którzy wyobrażają sobie idealny obiekt gratyfikacji własnych potrzeb (mechanizm fantazjowania).

 

Voyeryzm (dyskurs medyczny, dyskurs psychoanalityczny):

- voyeryzm filmowy – voyeryzm telewizyjny,

- sytuacja podglądania, piętnowana społecznie zostaje w ramach instytucji kina „przedefiniowana”: z zastępczego i perswazyjnego sposobu realizacji potrzeby seksualnej w formę aktywności kulturowej.

 

Voyeryzm filmowy : Voyeryzm telewizyjny

W kinie:

1. Widz sytuowany jest nie na pozycji podglądacza, lecz uczestnika seansu kinematograficznego

2. Jego pozycja jako widza jest określona przez stałe wymiary (zajmuje stałe miejsce w sali projekcyjnej, wśród ciemności pośród innych anonimowych widzów).

3. Te warunki sprzyjają zaspokojeniu potrzeb skopicznych (skopofilicznych).

4. Obraz wywołują mechanizm projekcji – identyfikacji.

5. Obraz filmowy (przynajmniej do pewnego stopnia) przypomina obrazy mentalne lub marzenia senne.

 

W kinie:

1. Gwarancją komfortu bezpieczeństwa oglądania (podglądania) staje się rama ekranu.

2. Kino stylu zerowego: zespół technik i konwencji obrazowania, a także gry aktorskiej, które sprzyjały temu mechanizmowi.

 

Metafory opisujące usytuowanie widza wobec ekranu:

1. Widz kontemplujący obraz filmowy.
2. Widz poznający rzeczywistość.
3. Widz przed lustrem (faza lustra J.Lacana + psychoanaliza).
4. Widz jako gracz (strategie odbiorcze wywoływane przez medium).

 

Sytuacja widza filmowego – sytuacja odbiorcza widza telewizyjnego:

Ideologia telewizji:

1. Wszechobecność. Relacjonowanie na żywo. Wydarzeniowość. Zainteresowanie codziennością oraz życiem tzw. przeciętnych ludzi.
2. Logika strumienia telewizyjnego. Seryjność form.
3. Autorefleksyjność telewizji:

a). autorefleksyjność diegetyczna – w programach telewizyjnych traktujących o samej telewizji w aspekcie instytucjonalnym, historycznym lub realizacyjnym,

b). autorefleksyjność metadyskursywna – relacje intertekstualne między różnymi grupami telewizyjnymi,

c). autorefleksynośc intradyskursywna – komentarze na temat programu jako elementu (np. dywagacje na temat reguł gatunkowych).

 

Telewizja voyeryzmu odwołuje się do dwóch modeli adresowania: kinematograficznego i retorycznego. Są one związane z różnymi strategiami angażowania widza w akt obserwacji.

 

Model kinematograficzny:

Opiera się na stylu kina hollywoodzkiego. Jego istotą jest dostarczenie widzowi komfortu obserwowania świata przedstawionego na ekranie. Widz pozostaje niewidoczny z poziomu rzeczywistej telewizji. Widz śledzi rozwój akcji zapominając o warsztacie realizatorskim, o istnieniu instancji nadawczej (filmy fabularne, komedie sytuacyjne).

 

Model retoryczny:

Nieustannie demaskuje obecność widza przed ekranem. Jego atrybutem jest nawiązanie i podtrzymywanie komunikacji między nadawcą a odbiorcą, tworząc przy tym pozory bezpośredniego spotkania.

 

Voyeryzm pierwszego stopnia to realni widzowie zgromadzeni przed ekranem telewizora.

Voyeryzm drugiego stopnia to widzowie zgromadzeni w studio telewizyjnym (publiczność studyjna ‘działa tu’ jako zastępczy obraz publiczności realnej, procesy identyfikacji).

 

- voyeryzm realny (pierwszego i drugiego stopnia) ;

- voyeryzm wirtualny – zaprojektowany przez nadawcę. Wybrane zagadnienia: problem identyfikacji i akceptacji lub braku akceptacji pozycji podmiotowych zaproponowanych przez tekst; problem kompetencji kulturowych, telewizyjnych, audiowizualnych. Identyfikacja jest tu rozumiana jako:

• rozpoznanie tożsamości
• utożsamianie się z wybraną postacią
• akceptacja wpisana w tekst ideologii

 

Pytania badawcze:

1. Jakie funkcje spełnia określony tekst telewizyjny wobec odbiorcy? Jaki rodzaj przyjemności generuje widza?
2. W jakim stopniu ramy instytucjonalne i sytuacyjne, w których odbywa się oglądanie telewizji determinuje strategie odbiorcy? (społeczne konteksty użytkowania medium – badania D. Morley)
3. W jaki sposób telewizja i jej oglądanie wpisuje się w codzienne życie widzów, w ich życiowe doświadczenie? (rytualizacja życia, zachowań przed ekranem, telewizja strumienia audiowizualnego)

/czas oglądalności dostosowany do dnia naszego, do ludzi – dzieci, dorośli etc, telewizja jako zegarynka limitująca czas/.

1. Co robi widz podczas oglądania telewizji?

 

Wybrane zagadnienia:

- przestrzeń życiowa – przestrzeń oglądania,

- proliferacja (rozpowszechnienie) odbiorników telewizyjnych w różne obszary przestrzeni mieszkalnej (doświadczenie telewizji przeplata się z różnymi formami aktywności telewidza),

- odbiór w stanie dystrakcji,

- fatycznośc telewizji (aby rozwiązać kontakt z odbiorcą – nastawienie).

 

Dlaczego telewidzowie są aż tak istotnym elementem oddziaływania telewizji:

John Fiske (’89) wyróżnił dwie ekonomie telewizyjne:

1. Ekonomia polityczna: telewizja ‘tworzy’ publiczność, aby następnie sprzedać ją w formie towaru reklamodawcom. Widz jest zmuszony oglądać przekazy reklamowe jako formę daniny za odbiór interesującego go programu.
2. Ekonomia kulturowa: odbiorca telewizji podczas ‘konsumowania’ programów staje się również ich producentem. Produkuje bowiem znaczenia i przyjemności na bazie tekstu. Telewizja w tym ujęciu funkcjonuje w roli „tekstu do produkowania”.

 

Ad 2.

- konsumpcja jako produkcja sensu,

- dekodowanie przekazów: S. Hall i jego teoria przeciwstawnego dekodowania:

a). dekodowanie dominujące (zgodnie z intencją nadawcy);

b). dekodowanie negocjowanie (przyjmujemy informacje z telewizji, ale mamy swoje zdanie);

c). dekodowanie opozycyjne (kiedy się programowo nie zgadzamy z nadawcą).

 

Efekty telewizyjne:

 

Efekt improwizacji – nieprzewidywalny rozwój wydarzeń rejestrowanych przez kamery telewizyjne (programy zwarte w aposteriori – powstają na oczach widza – np. mecz piłkarski; są też apriori – przygotowane filmy dokumentalne; mieszane – apriori i aposteriori – archiwa); nieprzewidywalny rozwój rozmowy (talk show); nieprzewidziane scenariuszem wystąpienie korespondenta z terenu (wiadomości telewizyjne).

 

Efekt rozpisana na role– każdy z uczestników telewizji rzeczywistej pełni w jej ramach określoną rolę. Wyznacza ona zakres jego zachowań, typ wypowiedzi, relacje z innymi osobami (gospodarz programu, komentator sportowy, nadawca w reklamie telewizyjnej, specjalista zaproszony).

 

Efekt zappingu – telewidz w roli zapiera (patrz poprzednie wykładyJ)

 

Telewizja w kontekście wybranych metafor medialnych:

 

Metafory mediacji – określają relację między telewizją a rzeczywistością, obejmują problem reprezentacji i symulacji rzeczywistości.

 

Potencjalna siła telewizji polega na tym, że:

- przyciąga i kieruje uwagę społeczeństwa;

- wpływa na zachowanie i postawy społeczne;

- dostarcza podzielanej definicji rzeczywistości;

- przypisuje określony status społeczny i legitymizują władzę;

- należy do najbardziej popularnych mediów.

 

Można wyróżnić następujące typy metafor:

 

Metafora okna – telewizja jako okno na wydarzenia i przeżycia innych; rozszerza ludzkie poznanie, działa na zasadzie ekstensji zmysłów; poznanie rzeczywistości nie jest determinowane i zakłócone przez ‘osoby trzeci’ – telewizja jest ideologicznie neutralna.

 

Metafora zwierciadła – telewizja odbija rzeczywistość, przedstawiając ją pod określonym kątem, z określonej perspektywy.

 

Metafora filtra – telewizja działa selektywnie, pokazuje wybrane elementy rzeczywistości, przybliża pewne wydarzenia, zamyka widok na inne.

 

Metafora drogowskazu – telewizja to przewodnik, po świecie oraz główny interpretator jej wydarzeń wskazuje sposób rozumowania rzeczywistości.

 

Metafora forum lub sceny – telewizja służy prezentacji alternatywnych programów, idei, systemów wartości, opcji itd. Tym samym podlega zasadzie dywersyfikacji i informacji.

 

Metafora ekranu lub bariery – telewizja oddziela nas od rzeczywistości; izoluje nas od świata w aspekcie poznawczym i społecznym.

People!:)))

A więc kolejny wykład z mediów tu już macie, nadal pojawia się problem z wykładami z Rozwoju Środków Komunikowania, nie mogę też znaleźć książki dr Bajki, ale mam nadzieję, że do wtorku uda się coś zdziałać;) Pozdro dziennikarze:P

MEDIA ELEKTRONICZNE: TV

Dr Agnieszka Ogonowska

MEDIA ELEKTRONICZNE wykład nr 2 – 6.XI.2007

 

Podział telewizji na paleo i neo związany jest z 3 cechami:

a). organizacja strumienia audiowizualnego oraz zdolność reagowania na bieżące wydarzenia,

b). rola widza (technika adresowania, widz w charakterze interlokutora, aktywnego obserwatora, decydenta),

c). funkcjami komunikacji w ramach medium.

 

Funkcje komunikacji:

- funkcja informacyjna

- f. rozrywkowa (ludyczna)

- f. ideologiczna ( pewien system wartości widoczny w przekazach telewizyjnych)

- f. edukacyjna

- f. komunikacyjna (tworzenie specyficznych sytuacji komunikacyjnych, fatyczność medium);

- f. autotematyczna (autoreferencyjny charakter produkcji telewizyjnej)

- f. tożsamościowa

- f. polityczna

- f. globalizacyjna (programy na licencje – dany format medialny krąży po całym świecie np. „Hela w opałach” czy „Koło fortuny”).

Z globalizacją wiąże się też termin glokalizacja – termin powstał z połączenia dwóch wyrazów: globalny i lokalny. Stosowany jest na oznaczenie „adaptacji globalnych działań do lokalnych warunków” (R. Robertson). Wyraża się popularnym hasłem: „myśl globalnie, działaj lokalnie”. Format medialny jest czymś globalnym jednak wypełnia się go lokalną treścią.

 

Modele telewizyjne, a cechy medium:

- wszechobecność,

- relacjonowanie na żywo,

- (pozorna) nieprzewidywalność i uzależnienie wydarzeniowe,

- seryjność form,

- szczególna temporalność (czas teraźniejszy, współbieżność wydarzeń medialnych i realnych-np. wiadomośći czy seriale – my mamy święta Bożego Narodzenia – w „Klanie” też sąJ),

- społeczne konteksty użytkowania telewizji (rytuały oglądania, etnografia publiczności). W przypadku paleotv – Co telewizja robi z ludźmi? W przypadku neotv – Co ludzie robią z telewizją i po co ją oglądają? Jakie potrzeby mają?

- telewizja to strumień audiowizualny, a nie zbiór (blok programów następujących po sobie).

 

Medium telewizyjne to:

1. maszyna znakotwórcza produkująca teksty: program telewizyjny
2. zbiór specyficznych strategii jej odbioru (zapping, Klub Siedzącego Kartofla, narracje interaktywne w telewizji)
3. instytucja społeczna (zaspokajanie potrzeb w sposób społecznie sankcjonowany)
4. narzędzie władzy, kontroli i nadzoru.

 

Odbiór – różne formy:

- odbiór filmu w kinie (metafora platońskiej jaskini, teoria psychoanalityczna Freuda, mechanizm projekcji, identyfikacji, a nowe wzory kulturowe /komunikacyjne i konsumpcyjne/)

- odbiór filmu w telewizji (interteksty i strumień audiowizualny)

- podsumowanie a problem intermedialności tekstu audiowizualnego (zdolności funkcjonowania w różnych mediach) oraz wpływ medium na ich dekodowanie.

W ramach neo-tv pojawia się nowy nurt zwany:

- telewizją rzeczywistości

- Real TV

- telewizja inwigilująca

Te wszystkie nazwy zwracają uwagę na różne aspekty tego samego fenomenu.

 

Telewizja rzeczywistości:

Po pierwsze oznacza telewizje par excellence, której cechą jest procesualny charakter, potęgowanie wrażenia bezpośredniości, spontaniczności, realności, natychmiastowości, „bycia na miejscu wydarzeń”. Wymienione atrybuty medium wpisują formułę jego działania w ideologię strategii świadka, ponieważ telewizja daje świadectwo rzeczywistości, tym samym zbliżając się przynajmniej pozornie do niefikcjonalnych, a więc „faktycznych” form narracyjnych. Program na żywo staje się tym samym formułą całej telewizji jako narzędzia społecznej komunikacji.

Po drugie telewizja prawdziwa obejmuje te programy, w których relacjonowanie wydarzeń przebiega w czasie rzeczywistym ich odbioru. Dzięki temu powstaje wrażenie ekwiwalencji czasowej oraz złudzenie otwartej struktury strumienia telewizyjnego na potencjalny rozwój wydarzeń.

 

Telewizja rzeczywistości:

- problem prawdy (pojęcie prawdy fraktalnej u J. Baudrillarda)

- problem autentyczności ( strategia świadka, strategia konfesyjna – np. „Rozmowy w toku”-zastanawiamy się czy to faktycznie prawda)

- problem prawdopodobieństwa (historia „mieści się” w schematach wyobrażeniowych odbiorcy)

- realizm obrazu (po stronie przekazu) – wrażenie realizmu po stronie odbiorcy.

 

Telewizja rzeczywistości i jej gatunki:

- gatunek literacki – gatunek filmowy – gatunek telewizyjny

- badania nad gatunkiem telewizyjnym rozpoczęły się w latach ‘80

 

Dwie pozycje:

1. 1984 „American Television Genres” Stuarta Kamińskiego i Jeffrey’a H. Mahana

- potrzeba globalnej wizji gatunku (polimetodologiczność badań z zakresu strukturalizmu, psychologii, socjologii, antropologii)

- założenie o nieustannej zmienności gatunków (ewolucja gatunku, transgresja gatunkowa – przemiana gatunku).

2. 1985 „TV Genres. A Handbook and Reference Guide”, pod redakcją Briana Rose’a

- założenie o wieloformatowości i przemieszania gatunków pochodzących z innych mediów

- podział na gatunki opierające się na fikcji i na te, które opierają się na rzeczywistości.

 

Jane Feuer:

1. gatunek jako regulator stosunków między wytwórcą, a odbiorcą, a dokładnie ich świadomością na temat tego w czym uczestniczą;
2. badania gatunków są badaniami kultury, ponieważ ich przemiany opisują pewne fakty społeczne (np. współczesny typ rodziny, styl życia określonych grup społecznych).

 

Jane Feuer (typy badań nad gatunkiem telewizyjnym):

1. badania estetyczne – gatunek w kontekście systemu konwencji, która pozwala na ekspresję artystyczną szczególnie wymagającą autorstwa
2. badania rytualne – gatunek jako wymiana między przemysłem a publicznością (rytuały oglądania, rodzaj spędzania wolnego czasu)
3. badania ideologiczne – gatunek jako instrument kontroli (ideologia jako system wartości wpisany w przekaz).

 

Jaremy Butler: „Television. Critical Methods and Applications”:

3 sposoby określania gatunku:

- jako prawdopodobnej reakcji publiczności na program

- jako stylu czyli określania techniki ukształtowania dźwięku i obrazu

- jako wątku tematycznego i narracyjnej struktury.

 

Wiesław Godzic, 2004 „Telewizja i jej gatunki. Po wielkim bracie”, Kraków:

- badanie gatunków telewizyjnych to w istocie badanie kultury i tworzącego ją społeczeństwa;

- musi być ono badaniem zorientowanym na zmienność i ciągłość;

- musi być takim badaniem, które uzna, iż gatunek jest interpretacyjnym filtrem, przez który telewidz może wyprodukować znaczenie danego fragmentu tekstu telewizyjnego.

 

Wiadomości telewizyjne:

1. Personalizacja – zdarzenia są przekazywane jako skutek działania poszczególnych, nie zaś bezosobowych procesów. Konkretne problemy społeczne są przekazywane przez pryzmat historii jednostkowych.
2. Nastawienie na zdarzenia negatywne.
3. Czas – wartość wiadomości zależy od czasu, jaki upłynął od wydarzenia. Telewizja tworzy reguły, które pozwalają symulować bezpośredniość.
4. Obrazowy charakter wiadomości.
5. Prostota w przekazywaniu informacji.

 

Serial telewizyjny:

1. Jeden z najważniejszych gatunków telewizyjnych.
2. Obejmuje opery mydlane (soap opera), telenowele i telenowele dokumentalne (docu-drama, docu-soap), fabularne serie i miniserie.
3. Jest narracyjną formą telewizyjną, która prezentuje w sposób regularny epizody, zawierające symultanicznie rozgrywające się historie z udziałem stałej liczby bohaterów.
4. Poszczególne epizody zwykle łączą się związkiem przyczynowo-skutkowym i rozwijają się fabularnie.
5. Poszczególne epizody nie mogą być oglądane w dowolnym porządku.
6. Odcinki serialu nie mają wyrazistego zakończenia, zawieszenie sytuacji.

 

Opery mydlane:

1. Jest to serial, który nie posiada narracyjnego zamknięcia.
2. Występuje wielość wątków i postaci.
3. Czas rozgrywających się wydarzeń płynie równolegle do czasu rzeczywistego.
4. Nacisk położony na dialog, rozwiązywanie problemów oraz intymną rozmowę.
5. Miejscem, w którym toczy się akcja jest zwykle dom lub miejsce funkcjonujące jako dom.

 

Różnice między serialem a serią:

Przykładem serialu jest opera mydlana, serii- sitcom (epizody z tymi samymi bohaterami mogą istnieć samodzielnie, gdyż rozwój fabularny jest wątły).

Serial	Seria
- większa grupa bohaterów (kilkanaście osób) - historia dziejąca się od wielu lat - częste odwołania do przeszłości - wielowątkowość	- kilku bohaterów - widz powinien rozpoznać konteksty kulturowe lub typy charakterologiczne postaci - można ją w każdej chwili przerwać (doskonale wpisuje się w logikę strumienia audiowizualnego)

 

Talk show – typy:

- talk show nastawiony na temat/problem, nastawiony na osobę prowadzącego,

- talk show nastawiony na rozrywkę: wyznania i zwierzenia: konfrontację,

- talk show elitarny (gwiazdy lub osoby znane) : egalitarny (każdy człowiek).

 

Teleturnieje:

- wiedza (wiedza encyklopedyczna, wiedza potoczna)

- sprawność fizyczna

- intuicja

 

Realisty show jako megagatunek:

- zawiera cechy różnych wymienionych wcześniej gatunków

- transgresja gatunkowa

- format medialny

- zagadnienia adaptacji kulturowej poszczególnych formatów medialnych.

Drogie koleżanki i kolegi;P

Tu Kasia:P Pod tym postem macie wykład z przedmiotu Media Elektroniczne, niestety nie najlepiej idzie mi przepisywanie wykładów z Rozwoju Środków Komunikowania, wykłady są strasznie chaotyczne… Może do 10 listopada uda mi się coś zdziałać… To zamieszczę i zostanie nam 10 dni na nauczenie się;) A jeśli nie to mam inny pomysł, ale musicie zostawić mi swoje maile…;) Przypominam, że egzamin z Rozwoju Środków Komunikowania mamy 20 listopada, a z Mediów Elektronicznych 4 grudnia:) Gdybyście chcieli coś dopisać albo chcieli mi pomóc to piszcie śmiało:P Pozdrawiam:):*

MEDIA ELEKTRONICZNE: TV

Dr Agnieszka Ogonowska

MEDIA ELEKTRONICZNE: TV, WYKLAD NR 1 z dnia 30 X 2007

 

Jeśli chodzi o test będzie to test jednokrotnego wyboru obejmujący zakres wykładów.

 

Temat: Modele TV i gatunki telewizyjne.

 

Wyróżniamy dwa modele TV:

1) Paleotelewizja

2) Neotelewizja

 

1994 – Francesco Cassetti, Roger Odin – wprowadzili ten podział ( jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się czegoś więcej Pani Doktor odsyła do „Po kinie – audiowizualność przekaźników elektronicznych” pod red. Gwoździa”)

Cechy paleotelewizji:

- oparcie struktury programów na jasno ustalonej i niezmiennej ramówce,

- oparcie tego modelu na tzw. pedagogicznej umowie komunikacyjnej,

- koncepcja widza pasywnego – Klub Siedzącego Kartofla – od chipsów się wziąłJ Jego aktywność kończy się na włączeniu telewizora…

 

Punktem zwrotnym było powstanie MTV zapoczątkowało ono przejście z modelu 1 na 2.

 

Cechy neotelewizji:

- zrywa się z pedagogiczną umową komunikacyjną, na różne sposoby wciąga się widza w interakcje;

• Wykorzystuje się różne techniki adresowania wypowiedzi. Kładzie się nacisk na funkcję fatyczną komunikacji. Istotne staje się przytrzymywanie widza na różne sposoby przed ekranem!
• Model otwarty na różne potencjalne wydarzenia. Podział na segmenty-technika kratownicy przyjęta z kina.

Telewizja stosuje ikonografię okonek by pokazać symultaniczność wydarzeń na świecie.

Procesy oglądania odbywają się w tzw. przestrzeni wspólnego biesiadowania. Przestrzeń studia telewizyjnego zgrywa się z przestrzenią prywatną.

 

Aktywny model telewidza – zapping – używanie pilota do przełączania pomiędzy kanałami.

Zapper- człowiek, który przełącza.

 

Rozwój neotelewizji poszedł w dwie strony:

- telewizja internetowa – itv,

- Real TV czyli tzw. telewizja rzeczywistości.

 

Ciekawym przykładem intermedialności jest przejęcie telewizji przez Internet.

Koncepcja teleputera – teleputer – telewizja + komputer, wyparcie przez nowe media starych.

 

Marshall McLuhan uważał, że stare media wypierane są przez nowe. A także stworzył pojęcie ‘globalnej wioski’ (termin wprowadzony pod koniec lat 60, opisujący trend, w którym masowe media elektroniczne obalają bariery czasowe i przestrzenne, umożliwiając ludziom komunikację na masową skalę. W tym sensie glob staje się wioską za sprawą elektronicznych mediów).

 

Henry Jenkins – mediamorfoza – stare i nowe media ładnie ze sobą koegzystują, „Kultura konwergencji – zderzenie starych i nowych mediów”.

 

Real TV – gatunki charakterystyczne dla tego modelu – talkshow, telenowela, telenowela dokumentalna, teleturniej, sitcom (rodzaj serialu telewizyjnego, w którym dominuje humor sytuacyjny), realityshow – Big Brother mega gatunek, gdyż łączy cechy większości wyżej wymienionych gatunków.

Jest to rola TV. Wykorzystuje na potrzeby własnej produkcji pewne elementy rzeczywistości np. postaci, miejsca, wydarzenia.

 

Specjalnym gatunkiem są wiadomości telewizyjne.

Zamazywanie się podziału w neoTV – gdyż tu i tu są rozrywkowe bądź informacyjne elementy…

 

Infotament – czyli informacje mają elementy rozrywkowe lub programy rozrywkowe mają elementy informacyjne.

 

Dziennik TV jest rozgraniczony- najpierw dramatyczne wydarzenia, na koniec coś kojącego widza (np. pogoda).

 

Hierarchizacja wydarzeń jeśli chodzi o dziennik TV. Teoria porządku dziennego – te wydarzenia, które są najważniejsze są waloryzowane na samym początku przez stacje.

 

Podstawowe atrybuty współczesnej telewizji:

1) nie składa się z bloków podporządkowanych ramówce, ale na współczesną telewizję składa się strumień audiowizualny, w którym można wyróżnić pewne stałe elementy np. seriale. W ramach tego strumienia audiowizualnego mamy do czynienia z takimi elementami jak interteksty (np. reklama lub paski na dole ekranu) lub programy,

2) ideologia współczesnej TV – system wartości w poszczególnych programach TV (ideologia obecna w różnych programach i gatunkach telewizyjnych – np. ideologia chrześcijaństwa, patriarchalna etc). Widoczne są np. różnice w wiadomościach w TVP a TVN. Innym rodzajem ideologii jest ideologia sensulargo (obejmująca całą telewizję) – związana jest z autopromowaniem (promowanie samej siebie).

Funkcja autoreferencyjna – telewizja jest samozwrotna (opowiada o sobie):

a) reklamy filmów, programów – krótkie ‘spoty’ pokazujące różnorodność – dopasowujące się do każdego ‘typu ‘widza,

b) różnorodne programy dotyczące kulis powstawania danego programu np. po serialu „M jak miłość” są kulisy jego powstawania,

c) promowanie osobowości (np. Tomasza Lisa), telekamery, wybory etc.

 

Cechy neotv:

- autreferencyjność,

- aktywizowanie telewidza, budowanie jego lojalności wobec stacji i wobec danego programu

- telewizja nastawiona jest na bieżący rozwój wydarzeń, otwarty strumień audiowizualny

- seryjność form (serie telewizyjne, sitcomy).

 

Format medialny – kupuje się licencję żeby zrobić program czy serial w TV.

 

Jenkins pisał o kulturze uczestnictwa – czyli kulturze lojalności, odbiorcy stają się lojalni wobec samych siebie nie wobec stacji. Tworzą kolokwialnie mówiąc tzw ‘grupy fanowskie’ skoncentrowane wkoło danego produktu.

 

Spojlowanie – od to spoil – psuć – telewidzowie to spoilerzy czyli psujeJ Korzystają z różnych źródeł by zdobyć informację co się stanie w danym programie, serialu w przód.

 

Dwa zjawiska (dwa zachowania mające komplementarny charakter; wzajemnie się uzupełniają):

1) Voyeryzm medialny – podglądactwo (np. Big Brother), voyerami jesteśmy my czyli telewidzowie

2) Ekshibicjonizm medialny – chęć by pojawić się w telewizji za wszelką cenę

 

Voyeryzm i ekshibicjonizm były opisywane przez psychologów i pedagogów jako parafilia czyli zboczenie sexualneJ

 

Filozofia mediów – dwa pojęcia:

1) reprezentacja – telewizja reprezentuje informacje, pewne aspekty zewnętrzne; njusyzacja świata – fakty medialne – przerabianie rzeczywistości na krótkie informacje,

2) symulacja – Jean Boudillard stworzył on teorie symulaców, symulac- obraz upozorowany, taki, który udaje związki z rzeczywistością zewnętrzną.

 

Pojęcie prawdy fraktalnej – ma coś wspólnego z plotką, 1/14, 1/16, 1/20 prawdy. Coś poszło w eter i zainteresowało telewidza.